» » » Polska Misja Katolicka w San Antonio – cz.2

Polska Misja Katolicka w San Antonio – cz.2

wpis w: Kościół, Ludzie, Miejsca, Nominacje | 0

ETAPY TWORZENIA I POCZĄTKI DZIAŁALNOŚCI POLSKIEJ MISJI KATOLICKIEJ

29 IV 1986 – list Czesława Salamona w imieniu polskiej wspólnoty w San Antonio do urzędującego w Rzymie biskupa Szczepana Wesołego – Delegata Prymasa Polski do Spraw Duszpasterstwa Polonijnego z prośbą o objęcie patronatu nad zorganizowaniem Polskiej Misji Katolickiej w San Antonio. List ów wyjaśnia niezbędność opieki duszpasterskiej nad emigrantami, argumentując ją koniecznością zachowania wiary katolickiej na obczyźnie, zwłaszcza w warunkach amerykańskich, gdzie współistnieje wiele wyznań i kościołów, które mogłyby stanowić pokusę dla nowo przybyłych Polaków. „Z doświadczenia wiemy – czytamy w nim – że tam, gdzie jest dobrze zorganizowany ośrodek duszpasterstwa polskiego, tam Polacy trwają przy kościele i są praktykującymi. Tam zaś, gdzie tego nie ma, obserwuje się proces rozpraszania i odchodzenia od wiary i obyczajów, a często widzi się uleganie wpływom innych niekatolickich kościołów i laickich klubów, które oferują konkretną pomoc niezbędną w początkowej fazie w nowych warunkach życia (bezpłatne mieszkanie, wyżywienie, szkoła, praca…).”

Istotnym problemem poruszanym w liście była również potrzeba udzielania sakramentów św. w języku polskim: „trudności związane ze sprawowaniem posługi sakramentalnej w języku polskim skłoniły nas do napisania niniejszego listu, w którym wyrażamy pełną nadziei prośbę o wsparcie w rozwiązaniu naszych polsko – emigracyjnych problemów oraz o pomoc w zorganizowaniu duszpasterstwa polonijnego z osobowością prawną w San Antonio, Texas. […] My emigranci lat osiemdziesiątych, chcielibyśmy tak, jak w kraju Ojców, także i tutaj być wierni Bogu, Krzyżowi i Ojczyźnie. Zignorowanie naszych potrzeb może się boleśnie odbić w zakresie wiary i obyczajów na tym i przyszłym pokoleniu.”

30 IV 1986 – list Czesława Salamona w imieniu polskiej społeczności w San Antonio do Arcybiskupa Archidiecezji San Antonio Patricka Floresa, w którym podkreślone zostaje, iż kościół katolicki jest drogowskazem dla polskich emigrantów oraz wyraża się prośbę o spotkanie z biskupem, aby omówić obecną sytuację Polonii, która chce aktywnie współistnieć w roli obywateli i katolików na równi z innymi grupami etnicznymi w archidiecezji.

3 V 1986 – sprawozdanie ze spotkania przedstawicieli Polonii w San Antonio z arcybiskupem Floresem, którego celem była prośba o utworzenie w San Antonio centrum Polskiej Misji Katolickiej. Z pisma tego dowiedzieć się można, że jakkolwiek Polacy w San Antonio do tej pory gromadzili się na Mszach św., odprawianych przez polskich księży salwatorianów w kapliczkach u sióstr zakonnych Zgromadzenia Córek Matki Bożej Bolesnej, to z czasem zaczęło im brakować znanego z Polski życia parafialnego oraz coraz bardziej odczuwali oni konieczność posiadania stałego duszpasterza. „Boli nas to – czytamy w sprawozdaniu – że nie mamy własnego centrum życia kościelnego. Większość z nas nie zna języka angielskiego na tyle, aby swobodnie uczestniczyć w liturgii sprawowanej w języku angielskim […] Księże Arcybiskupie, prosimy pomóż nam utworzyć Polską Misję Katolicką w San Antonio, która mogłaby zaspokoić nasze religijne potrzeby.”

3 V 1986 – list księży salwatorianów, pracujących od 1982 roku w Teksasie: Edwarda Wanata SDS, Bolesława Zadory SDS i Tadeusza Tabaka SDS, do arcybiskupa Floresa z prośbą o zezwolenie im na pracę w polskojęzycznej parafii w archidiecezji San Antonio: „Polscy Księża Salwatorianie pragną na stałe przejąć polską parafię w San Antonio, Texas, celem zorganizowania życia religijnego i parafialnego wśród polskich emigrantów.” Na szczególną uwagę zasługuje podsumowanie listu, w którym wymienione zostają „korzyści”, wynikające z utworzenia „parafii” dla „polskich uchodźców” w mieście: „- polscy uchodźcy widzą w kościele katolickim główną siłę życia, stabilizacji i bezpieczeństwa. Kościół w swoim działaniu jest w stanie zaangażować tych, którzy są religijnie obojętni;
– ponad 400 osób wyraziło swą gotowość należenia do tego kościoła;
– taka parafia mogłaby z łatwością pomóc w zaaklimatyzowaniu się nowo przybyłym i podtrzymać ich kulturę i tradycję;
– parafia mogłaby być miejscem bezpieczeństwa i etnicznego samostanowienia dla całej Polonii w Archidiecezji;
– parafia mogłaby zapewnić właściwą liczbę księży i świeckich w zorganizowaniu właściwej pomocy polskim uchodźcom.”

19 VI 1986 – list biskupa Szczepana Wesołego do Czesława Salamona, w którym znajduje się istotna z punktu widzenia prawa religijnego informacja, iż założenie polskiego ośrodka duszpasterskiego w Ameryce zależy „całkowicie od decyzji ordynariusza miejsca, czyli Arcybiskupa San Antonio”. Ponadto, biskup Wesoły namawia emigrantów starających się o utworzenie Polskiej Misji Katolickiej do nawiązania kontaktu ze Stowarzyszeniem Kapłanów Polskiego Pochodzenia, którzy mogliby wystąpić „z propozycją założenia oficjalnie duszpasterstwa polskiego”, co – zdaniem biskupa Wesołego – powinno ułatwić ich starania.

2 VI 1986 – zebranie Council of Priests (Kolegium Kapłańskiego) Archidiecezji San Antonio, gdzie omawiana była m. in. sytuacja polskich emigrantów. W sprawozdaniu czytamy, m.in.: „obecnie tylko w San Antonio znajduje się ponad 600 polskich uchodźców. Arcybiskup wspomniał, że otrzymują oni pomoc od kościołów protestanckich, ale żadnej od wspólnoty katolickiej. Trwa poszukiwanie kościoła wraz z pomieszczeniem przykościelnym, które byłyby dla nich dostępne”.

26 VI 1986 – list arcybiskupa Floresa do księdza Erwina Juraschka, proboszcza kościoła p.w. Narodzin Najświętszej Marii Panny (Nativity of Blessed Virgin Mary) w miejscowości Czestochowa, Teksas, na mocy którego arcybiskup czyni ks. Juraschka przewodniczącym komitetu, odpowiedzialnego za znalezienie świątyni, która zaadaptowałaby polskich katolików.

29 IX 1986 – list arcybiskupa San Antonio do ks. Bolesława Zadory, mianujący go oficjalnie duszpasterzem nowo przybyłych do San Antonio polskich emigrantów i tym samym wikariuszem w parafii Matki Boskiej Bolesnej, której proboszczem był wówczas ks. Aleksander Wangler. Ks. Zadora od listopada 1983 roku służył jako kapłan pomocniczy w parafii p.w. Matki Bożej Pokoju w Kenedy, w Teksasie.

20 XI 1986 – list ks. Bolesława Zadory, opiekuna Polskiej Misji Katolickiej, do przewodniczącego Polish American Priests Association (Stowarzyszenie Księży Polskiego Pochodzenia), w którym dziękuje za wsparcie w procesie tworzenia misji, wyrażając nadzieję, że oficjalnie zjednoczeni Polacy w przyszłym roku powitają w San Antonio Ojca Świętego Jana Pawła II. Ks. Zadora prosi o pomoc w podtrzymywaniu idei Polskiej Misji Katolickiej jako dziedzictwa polsko-amerykańskiego. Z listu dowiedzieć się można również o materialnych problemach, z którymi borykała się dopiero co utworzona polska misja, o konieczności wyposażenia biura w niezbędny do jego funkcjonowania sprzęt (maszyna do pisania, kopiarka) oraz o potrzebie zakupu książek, narzędzi liturgicznych i pomocy przydatnych do nauki religii.

17 I 1987 – powitanie arcybiskupa Floresa na sobotniej liturgii w siedzibie Polskiej Misji Katolickiej przez jej przedstawiciela. Na wstępie zawarte jest w nim serdeczne podziękowanie za pozwolenie na założenie misji. Ponadto, podkreślony zostaje status kościoła Matki Boskiej Bolesnej jako miejsca symbolicznego dla polskich emigrantów, którzy – tak jak Matka Boża – również w swoim życiu doświadczyli wiele cierpień, najpierw w Polsce, potem w obozach dla uchodźców. W powitaniu znajdują się wyrazy wdzięczności za udostępnienie Polakom tego właśnie kościoła na siedzibę ich życia religijnego: „ta Misja jest droga każdemu polskiemu sercu, ponieważ wreszcie możemy tu doświadczyć poczucia bezpieczeństwa, stabilizacji, siły i jedności! W tym kościele ofiarujemy Bogu Ojcu wszelkie nasze smutki, cierpienia, problemy, a także nasze nadzieje na przyszłość dla naszych dzieci, które chcielibyśmy wychować w wierze katolickiej, polsko-amerykańskich tradycjach i kulturze […]”.

Specjalne podziękowanie skierowane zostaje również do proboszcza parafii Matki Boskiej Bolesnej, ks. Alexandra Wanglera za przyjęcie Polaków do swojej parafii, także do sióstr serafitek, które przez wiele lat wspomagały polskich emigrantów oraz do księży salwatorianów, za ich ofiarną posługę wśród teksańskiej Polonii, a zwłaszcza za opiekuna misji, księdza Zadorę (podziękowanie za posługę księży salwatorianów w Teksasie złożone zostaje na ręce ich przełożonego, ks. Waltera Pawlika, również obecnego na uroczystej Mszy świętej).

2 II 1987 – list ks. Zadory (kapelana polskich emigrantów w San Antonio) do arcybiskupa Floresa z prośbą o przydzielenie mu do pomocy liturgicznej i biurowej (organizacja kancelarii) diakona Roberta Powersa.

12 III 1987 – list arcybiskupa Floresa do ks. Zadory wyjaśniający charakter jego pracy w Polskiej Misji Katolickiej. Polacy zgromadzeni wokół misji nie stanowią oficjalnie parafii, lecz wspólnotę polskich katolików skupionych w jednym miejscu ze względu na uwarunkowania kulturowe i językowe („a gathering of God’s people for linguistic and cultural reasons”). Z punktu widzenia prawa kanonicznego, ks. Zadora jest zatem kapłanem pomocniczym („associate pastor”) proboszcza parafii Matki Boskiej Bolesnej, ks. Alexandra Wanglera. Z listu dowiedzieć się można również o ofierze pieniężnej arcybiskupa na rzecz polskiej misji (dwa tysiące dolarów), który ponadto nakłania ks. Zadorę do organizowania zbiórek pieniędzy (raz lub dwa razy w roku) na potrzeby misji wśród jej członków („fundraising functions”), na tej samej zasadzie, jak to czynią pozostałe parafie w archidiecezji.

14 III 1987 – sprawozdanie z zebrania Grupy Charytatywnej, działającej przy Polskiej Misji Katolickiej, której celem jest „praktyczne ukazywanie naszej wiary poprzez prawdziwie ludzką pomoc i ofiarność najpierw względem siebie, to jest braci i siostr Polaków emigrantów”. Na zebraniu otwartym zaproponowano utworzenie „banku informacji pracy”, mającego ułatwić znalezienie zatrudnienia. Również tzw. druga składka w każdą ostatnią niedzielę miesiąca (tzw. niedzielę polonijną) ma być przeznaczana na pomoc Polakom, znajdującym się w sytuacjach kryzysowych. Zaproponowano też zorganizowanie pomocy w dowożeniu do kościoła osób, które nie mają własnych środków transportu. Ks. Zadora dodatkowo zobowiązał się do prowadzenia porad w zakresie konfliktów małżeńskich, problemów życia rodzinnego, kawalerskiego czy panieńskiego. Wystąpiono również z ideą utworzenia Rady Przyjaciół Ojca Świętego „mającej na celu pogłębienie wiedzy o chrześcijańskim powołaniu i społeczno – chrześcijańskich zadaniach współczesnego Polaka na emigracji, jak również sprostanie potrzebom emocjonalnym, intelektualnym i duchowym w życiu zdezorientowanego w obliczu nadmiaru informacji i możliwości emigranta.”

1 IV 1987 – arcybiskup Flores mianuje diakona Roberta Powersa do pomocy ks. Zadorze przy prowadzeniu Polskiej Misji Katolickiej.

5 VI 1987 – list arcybiskupa Floresa do Superiora Księży Salwatorianów w Polsce, Seweryna Klaputa, z podziękowaniem za ofiarną służbę polskich Salwatorianów w Teksasie, w tym także za opiekuna Polskiej Misji Katolickiej oraz wyrażający nadzieję, że któregoś dnia powstanie prowincja tegoż zgromadzenia również i w Teksasie.

13 VII 1987 – list ks. Zadory do arcybiskupa Floresa z podziękowaniem za docenienie przez niego pracy salwatorianów w Teksasie, w tym i jego, jako opiekuna polskiej misji w San Antonio, wyrażone w liście do Superiora Salwatorianów, Seweryna Klaputa, SDS.

13 VII 1987 – list ks. Zadory do prezydenta PAPA (Polish – American Priests Association), Johna W. Yanty, w którym kapelan Polaków w San Antonio dziękuje za ofiarę w wysokości 500 dolarów, obiecując ją przeznaczyć na pomoc dla polskich emigrantów.

13 VII 1987 – zaproszenie wysłane do proboszczów parafii na uroczystości związane ze zbliżającą się wizytą Ojca Świętego w San Antonio – uroczystości te, zaplanowane na
niedzielę 23 sierpnia, rozpoczną się mszą św. o godzinie 16.00, po niej natomiast zaprezentowany zostanie program artystyczny, odbędzie się kolacja i zabawa taneczna.

8 VIII 1987 – list ks. Zadory do ks. Erwina Juraschka, proboszcza parafii p.w. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w miejscowości Czestochowa, Teksas, w którym omawiane zostają szczegóły przygotowywanej przez Polską Misję Katolicką parady na cześć Ojca Świętego, w czasie jego pielgrzymki do San Antonio. Członkowie polskij misji reprezentują Polonię podczas tej parady (parade), ale przyjęli do swojego grona również innych Amerykanów polskiego pochodzenia, nie związanych z misją.

31 VIII 1988 – list arcybiskupa Floresa do ks. Zadory mianujący go od 9 września 1988 proboszczem parafii p.w. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny (Annunciation of the Blessed Virgin Mary) w miejscowości Saint Hedwig w Teksasie.

5 IX 1988 – list ks. Zadory do arcybiskupa Floresa z podziękowaniem za mianowanie go proboszczem parafii w Saint Hedwig i za troskę o duchowe potrzeby Polonii w San Antonio.

Listopad 1988 – zaproszenie na tradycyjne polskie „Andrzejki” 21 listopada, w niedzielę, wysłane do Polaków przez nowego opiekuna Polskiej Misji Katolickiej, ks. Mariana Piekarczyka SDS, który 20 VIII 1986 uzyskał pozwolenie arcybiskupa Patricka Floresa na działalność duszpasterską na terenie archidiecezji San Antonio. Z zaproszenia wynika, iż najpierw odprawiona zostanie msza św. o godzinie 13.00, a po niej zaplanowane są zabawy andrzejkowe. W tekście zaproszenia znajduje się również informacja o oficjalnej dacie powstania polskiej misji w San Antonio (9 IX 1986 r.).

Historię opracowała i spisała: Alina Panek

DOKUMENTY ZWIĄZANE Z POWSTAWANIEM POLSKIEJ MISJI KATOLICKIEJ

Obserwuj Editor:

Ostatnie wpisy
Komentarze zostały wyłączone.